Miranda: een lappendekenwereld
Miranda is een kleine maan van Uranus met hoge kliffen, groeven en geometrische terreinen die als een lappendeken samenkomen. De complexe geologie kan zijn gevormd door sterke getijdenwerking en vroegere interne activiteit.
Kerngegevens
- Naam
- Miranda
- Diameter
- Ongeveer 472 km
- Bezoek van dichtbij
- Voyager 2, in 1986
Miranda is een kleine maan van Uranus met een lappendekenoppervlak: oud bekraterd terrein, groeven, richels en scherp begrensde gebieden lijken uit verschillende werelden te zijn samengevoegd.
Hoe maakte zo’n kleine maan zulke grote structuren?
Getijdenverwarming en beweging in het binnenste zijn mogelijke mechanismen. Veranderende baanrelaties veranderen de zwaartekrachtsspanningen. Onder druk en over geologische tijd kan ijs vloeien in plaats van star te blijven als een ijsblokje.
Werd Miranda verbrijzeld en opnieuw opgebouwd?
Dat is een historische hypothese, geen bevestigd oorsprongsverhaal. Zekerder is dat het oppervlak meerdere perioden van verandering kende. Onderzoekers vergelijken ouderdom, structuren en modellen van het binnenste om alle kenmerken samen te verklaren.
Hoe extreem zijn de kliffen?
Verona Rupes wordt vaak een van de indrukwekkendste landvormen in het zonnestelsel genoemd, maar hoogteschattingen hangen van de kijkhoek af en de zwaartekracht is veel zwakker dan op aarde. Belangrijker dan spectaculaire valtijdberekeningen is dat kleine ijsmanen enorme breuken kunnen bewaren.
Welke beelden ontbreken nog?
Voyager 2 bracht tijdens de korte ontmoeting in 1986 niet de hele wereld in kaart. Een toekomstige missie moet veel gaten vullen. Miranda is een fotoalbum waarvan slechts enkele bladzijden al intrigerend genoeg zijn.
