Ruimtevaart

New Horizons: voorbij Pluto en nog altijd onderweg

NASA’s Amerikaanse New Horizons vertrok in 2006 en maakte in 2015 de eerste scheervlucht langs Pluto, waar ijsbergen en uitgestrekte stikstofijsvlakten zichtbaar werden. De sonde vloog verder door de Kuipergordel en passeerde Arrokoth in 2019.

Artistieke voorstelling van New Horizons. NOIRLab / NSF / AURA / J. da Silva / NASA, CC BY 4.0.
Artistieke voorstelling van New Horizons. NOIRLab / NSF / AURA / J. da Silva / NASA, CC BY 4.0.
Beeldvermelding: NOIRLab/NSF/AURA/J. da Silva/NASA · CC BY 4.0 · Bron van de afbeelding bekijken ↗

Kerngegevens

Lancering
Januari 2006
Scheervlucht langs Pluto
14 juli 2015
Scheervlucht langs Arrokoth
1 januari 2019

Vóór New Horizons was Pluto niet meer dan een wazig telescopisch lichtpunt. Detailbeelden uit 2015 onthulden een helder hart, enorme ijsvlakten en ingewikkeld terrein: ook een dwergplaneet kan geologisch verrassend actief zijn.

Negen jaar reizen voor enkele uren

New Horizons vertrok in 2006 en gebruikte een zwaartekrachtslinger langs Jupiter om Pluto te bereiken. Omdat de sonde niet genoeg brandstof had om af te remmen en in een baan te komen, werden de waarnemingen rond de scheervlucht geconcentreerd, opgeslagen en later doorgestuurd.

Pluto, gefotografeerd door New Horizons, met het beroemde heldere hartvormige gebied
Pluto, gefotografeerd door New Horizons, met het beroemde heldere hartvormige gebied
Beeldvermelding: NASA/Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory/Southwest Research Institute/Alex Parker · Public domain · Bron van de afbeelding bekijken ↗

Nog een wereld voorbij Pluto

In 2019 passeerde de sonde Arrokoth en zag twee lobben die zacht waren samengekomen. Deze primitieve bouwsteen contrasteert met Pluto’s complexe geologie: dezelfde verre regio bevat zowel geëvolueerde werelden als oud bouwmateriaal.

Kleurcomposiet van Arrokoth, een later doel van New Horizons en geen maan van Pluto
Kleurcomposiet van Arrokoth, een later doel van New Horizons en geen maan van Pluto
Beeldvermelding: NASA/Johns Hopkins APL/SwRI/Roman Tkachenko · Source terms · Bron van de afbeelding bekijken ↗

Waar komt zo ver weg de energie vandaan?

Een thermo-elektrische radio-isotopengenerator zet vervalwarmte om in elektriciteit waar zonlicht zwak is. Het vermogen neemt met de tijd af en moet zorgvuldig worden verdeeld. New Horizons is een onbemande boodschapper met camera’s, detectoren en radio’s, geen leefruimte.

Heeft de sonde het zonnestelsel verlaten?

De baan van Neptunus, de Kuipergordel en de heliopauze zijn verschillende grenzen; de zwaartekracht van de zon reikt nog verder. New Horizons bestudeert verre objecten en de buitenste heliosfeer, dus deze mijlpalen vormen niet één finishlijn.

Bron van het 3D-model

De app gebruikt een aangepaste versie van NASA’s 3D-model van New Horizons van Visualization Technology Applications and Development (VTAD), volgens de mediarichtlijnen van NASA. Geometrie is vereenvoudigd en gecomprimeerd voor weergave; schaal en beginoriëntatie zijn illustratief en niet uit telemetrie afgeleid.

Bronnen