Titan: regen die niet uit water bestaat
Titan, de grootste maan van Saturnus, is de enige maan met een dichte atmosfeer. Onder de oranje nevel vormt methaan wolken, regen, meren en zeeën, terwijl onder de ijskorst waarschijnlijk een wereldwijde oceaan van vloeibaar water ligt.
Kerngegevens
- Diameter
- Ongeveer 5.150 km
- Afstand tot de zon
- Ongeveer 1,43 miljard km
- Oppervlaktetemperatuur
- Ongeveer −179 °C
Boven de kanalen en meren die methaanregen op Titan heeft gevormd, hangt een oranjebruine hemel. De grootste maan van Saturnus is ongeveer 5.150 km groot, groter dan Mercurius, en de enige maan met een dichte atmosfeer. Waterijs gedraagt zich er als gesteente; de vloeistoffen die stromen bestaan vooral uit methaan en ethaan.
Een oranje atmosferische sluier
De atmosfeer bestaat voor ongeveer 95% uit stikstof en voor een groot deel van de rest uit methaan. Aan het oppervlak is de druk circa 1,5 keer zo hoog als op aarde. Ultraviolet licht breekt methaan af tot complexe koolwaterstofdeeltjes, die de blijvende oranje nevel vormen. Pas met de radar van Cassini en de afdaling van Huygens werd het verborgen oppervlak zichtbaar. De gemiddelde temperatuur bedraagt er ongeveer −179 °C.
Binnen in Titan
Modellen tonen een korst van waterijs en clathraten, met daaronder waarschijnlijk een wereldwijde oceaan waarin stoffen als ammoniak het vriespunt verlagen. Nog dieper liggen hogedrukijs en een gehydrateerde silicaatkern met een straal van circa 2.000 km. Metingen van zwaartekracht en getijdenvervorming door Cassini ondersteunen het bestaan van een vloeibare laag onder de korst.
Methaanwolken, regen en zeeën
Methaan verdampt, condenseert, valt als regen, snijdt geulen uit en verzamelt zich in meren: een cyclus die doet denken aan de waterkringloop op aarde. Cassini vond vooral rond de noordpool veel meren en zeeën. Kraken Mare beslaat honderdduizenden vierkante kilometers. Sommige wateroppervlakken zijn uitzonderlijk kalm, met slechts zeer kleine golven.
Huygens: de verste landing ooit
Op 14 januari 2005, drie weken na de loskoppeling van Cassini, daalde Huygens ongeveer tweeënhalf uur aan parachutes af naar een vlakte met ijskiezels. De beelden toonden afwateringsgeulen, kustachtige vormen en afgeronde brokken waterijs op een bodem die vochtig was van methaan. Het was de eerste zachte landing in het buitenste zonnestelsel en nog altijd de landing op de grootste afstand van de aarde.
Kun je op een methaanzee varen?
Een speciaal ontworpen robotboot zou kunnen blijven drijven, maar een gewone boot is niet tegen de kou bestand. Materialen, accu’s, smeermiddelen en radioapparatuur moeten ervoor worden aangepast, terwijl de omstandigheden langs de oevers nog slecht bekend zijn. Mensen hebben bovendien zuurstof en extreme warmte-isolatie nodig. De dichte lucht en zwakke zwaartekracht maken vliegen er juist aantrekkelijk.
Dragonfly: verkenning vanuit de lucht
NASA wil Dragonfly op zijn vroegst in juli 2028 met een Falcon Heavy lanceren en in 2034 laten aankomen. Het achtrotorige toestel ter grootte van een auto krijgt radio-isotopenvoeding en zal tussen organisch rijke duinen en de Selkkrater vliegen om prebiotische chemie te onderzoeken. Lanceerdatum en route kunnen tijdens de verdere ontwikkeling nog veranderen.
