Satelity

Satelity radioamatorskie

Satelity radioamatorskie przekazują sygnały między operatorami na Ziemi oraz wspierają edukację i eksperymenty technologiczne. Pierwszy, OSCAR 1, wystartował z USA w 1961 roku; kolejne budują organizacje krótkofalarskie i zespoły badawcze z wielu państw.

Śledź satelitę ↗
AO-51, znany także jako AMSAT Echo, podczas prób przedstartowych
AO-51, znany także jako AMSAT Echo, podczas prób przedstartowych
Autor obrazu: VE4NSA · CC BY-SA 3.0 · Zobacz źródło obrazu ↗

Najważniejsze informacje

Operator
Organizacje radioamatorskie na całym świecie, między innymi AMSAT
Od
1961
Przeznaczenie
Łączność przez przemienniki satelitarne i eksperymenty kosmiczne dla radioamatorów

Z anteną ustawioną na otwartej przestrzeni można nawiązać łączność z osobą oddaloną o tysiące kilometrów bez korzystania z internetu komórkowego. Sygnał przekazuje wtedy satelita radioamatorski.

Wiele takich satelitów budują kluby krótkofalarskie lub uczelnie. Przenoszą transpondery pracujące w pasmach amatorskich, a operatorzy z wymaganymi uprawnieniami mogą prowadzić łączność na dozwolonych częstotliwościach.

Początek: OSCAR 1

12 grudnia 1961 roku wystrzelono OSCAR 1, zbudowanego z udziałem amerykańskich radioamatorów — zaledwie cztery lata po pierwszym sztucznym satelicie. Skrót OSCAR oznacza Orbiting Satellite Carrying Amateur Radio. Założona w 1969 roku organizacja AMSAT kontynuowała te prace, angażując w następne projekty pasjonatów i studentów z całego świata.

Do czego służą?

Przemiennik FM odbiera sygnał w jednym paśmie i nadaje go w innym, działając jak radiowy przekaźnik na niebie. Jeden przelot może trwać tylko kilka minut, dlatego łączności są krótkie.

Transpondery liniowe przekazują fragment widma używany do łączności głosowej SSB i alfabetu Morse’a. Sprzęt amatorski znajduje się również na ISS; w wybranych okresach działa tam przemiennik lub prowadzone są inne akcje radiowe.

AO-51, znany także jako AMSAT Echo, podczas prób przed startem
AO-51, znany także jako AMSAT Echo, podczas prób przed startem
Autor obrazu: VE4NSA · CC BY-SA 3.0 · Zobacz źródło obrazu ↗

Czy każdy może spróbować?

Przed nadawaniem trzeba poznać miejscowe przepisy radiowe i zdobyć odpowiednie uprawnienia. Wystarczy czasem radiotelefon dwupasmowy i ręczna antena Yagi, ale obsługa wymaga czegoś więcej niż naciśnięcia przycisku nadawania.

Gdy satelita się zbliża, a następnie oddala, efekt Dopplera zmienia odbieraną częstotliwość podobnie jak wysokość dźwięku syreny przejeżdżającej karetki. Operator musi śledzić satelitę oraz korygować kierunek anteny i częstotliwość.

Radioamatorzy śledzą przelot za pomocą anteny Yagi na statywie. Michael Styne, CC BY-SA 2.0
Radioamatorzy śledzą przelot za pomocą anteny Yagi na statywie. Michael Styne, CC BY-SA 2.0
Autor obrazu: Michael Styne · CC BY-SA 2.0 · Zobacz źródło obrazu ↗

A jeśli chcę tylko słuchać?

Tam, gdzie pozwalają na to lokalne przepisy, odbiór jest zwykle łatwiejszym początkiem niż nadawanie. Można sprawdzić czas przelotu, wyjść na otwartą przestrzeń i spróbować odebrać telemetrię lub rozmowy przez przemiennik. Bez wymaganych uprawnień nie wolno nadawać.

OSCAR 7, wystrzelony w 1974 roku, zamilkł po awarii akumulatora w 1981 roku, lecz w 2002 roku odkryto, że ponownie działa w świetle słonecznym. Geostacjonarny transponder QO-100 obejmuje znaczną część Europy, Afryki i Azji, dając zupełnie inne doświadczenie niż krótkie przeloty satelitów na niskiej orbicie.

Rakieta Falcon 9 wynosi satelitę Es’hail-2, na którym działa QO-100
Rakieta Falcon 9 wynosi satelitę Es’hail-2, na którym działa QO-100
Autor obrazu: Official SpaceX Photos · CC0 · Zobacz źródło obrazu ↗

Źródła