Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS)
Międzynarodowa Stacja Kosmiczna to zamieszkane laboratorium do badań w mikrograwitacji, budowane na orbicie od 1998 roku przez partnerów z USA, Rosji, Europy, Japonii i Kanady. Okrąża Ziemię mniej więcej co 90 minut i może wyglądać jak bardzo jasny punkt przesuwający się po bezchmurnym niebie.
Najważniejsze informacje
- Operator
- NASA, Roskosmos, ESA, JAXA i CSA (15 państw uczestniczących)
- Od
- 1998
- Przeznaczenie
- Załogowe laboratorium orbitalne do badań w mikrograwitacji i demonstracji technologii, także z myślą o przyszłych wyprawach w daleki kosmos
Wyobraźmy sobie metalowe miasto wielkości boiska piłkarskiego przelatujące nad głową wielokrotnie szybciej niż samolot. To Międzynarodowa Stacja Kosmiczna (ISS), największy sztuczny obiekt złożony przez ludzkość na orbicie.
Obsługuje ją pięć agencji kosmicznych — NASA, Roskosmos, ESA, JAXA i CSA — a w budowie i użytkowaniu uczestniczyło 15 państw. Stacja waży około 420 ton i krąży mniej więcej 400 kilometrów nad Ziemią.
Czym jest?
Rosyjski moduł Zaria wystartował w listopadzie 1998 roku. Przez następną dekadę statki dostarczały kolejne moduły i panele słoneczne, jak składanie klocków na pojeździe poruszającym się 28 000 km/h. Ekspedycja 1 przybyła 2 listopada 2000 roku; od tego czasu stacja jest stale zamieszkana.
Do czego służy?
ISS jest laboratorium mikrograwitacyjnym. Mikrograwitacja nie oznacza braku grawitacji: stacja i wszystko w środku nieustannie spadają razem wokół Ziemi, przez co wyglądają na unoszące się.
Astronauci badają płyny, płomienie, rośliny i ciało człowieka oraz testują podtrzymywanie życia i technologie dokowania. Badania pomagają życiu na Ziemi i przygotowują dalsze misje ku Księżycowi oraz Marsowi.
Czy można ją zobaczyć?
Tak, bez teleskopu. Podczas odpowiedniego przelotu wygląda jak jasna, stale poruszająca się gwiazda przecinająca niebo w kilka minut. Okrąża Ziemię mniej więcej co 90 minut, dając astronautom około 16 wschodów i zachodów Słońca dziennie.
Obecne plany przewidują zakończenie pracy około 2030 roku, a potem kontrolowane wejście w atmosferę, które skieruje ocalałe elementy ku odległemu obszarowi oceanu.
.jpg?uselang=pl){kind=link}
.jpg?uselang=pl){kind=link}
