CubeSaty
CubeSaty korzystają ze znormalizowanych małych konstrukcji: podstawowa jednostka 1U ma około 10 cm z każdej strony. Standard zaproponowany przez amerykańskie uczelnie w 1999 roku umożliwił uniwersytetom i niewielkim zespołom tańsze eksperymenty w kosmosie.
Najważniejsze informacje
- Operator
- Otwarty standard zaproponowany przez Cal Poly i Stanford University
- Od
- 1999
- Przeznaczenie
- Znormalizowane małe satelity do tańszej edukacji, badań i demonstracji technologii
Czy sześcian szeroki na zaledwie około dziesięciu centymetrów może być prawdziwym satelitą? CubeSaty dowodzą, że tak.
Korzystają ze znormalizowanych wymiarów i interfejsów. Podstawowa jednostka 1U ma przekrój kwadratu o boku około 10 centymetrów. Wczesne standardy określały masę około 1,33 kilograma, choć późniejsze specyfikacje się zmieniły. Wewnątrz mieszczą się akumulatory, komputery, radio i małe instrumenty wykonujące rzeczywiste misje.
Standard zrodzony na uczelniach
W 1999 roku Jordi Puig-Suari z Cal Poly i Bob Twiggs ze Stanfordu zaproponowali standard, aby studenci mogli kończyć projekty satelitarne przy ograniczonym czasie i budżecie.
Znormalizowane wymiary pozwalają konstruktorom rakiet i zasobników z góry znać kształt statku i sposób mocowania. CubeSaty mogą współdzielić start z większym ładunkiem, obniżając próg dostępu do kosmosu.
Małe kostki, wiele zastosowań
Poza edukacją CubeSaty służą do obrazowania Ziemi, łączności Internetu rzeczy, nauki i demonstracji technologii. Jednostki łączy się w formaty 2U, 3U, 6U i większe.
Mały nie znaczy prosty. CubeSat musi przetrwać próżnię, promieniowanie i skrajne zmiany temperatury, mając niewielki zapas energii i przepustowości łączności.
W daleki kosmos
W maju 2018 roku dwa CubeSaty NASA 6U, MarCO-A i MarCO-B, towarzyszyły InSight w drodze ku Marsowi. Przekazywały sygnały podczas lądowania i stały się pierwszymi CubeSatami w dalekim kosmosie.
Nie były niezbędne do bezpiecznego lądowania InSight, ale pokazały możliwości małych statków daleko poza orbitą Ziemi.
Czy CubeSaty wracają na Ziemię?
Tak. Wiele lata na niskiej orbicie, gdzie rozrzedzone powietrze stopniowo obniża wysokość, aż satelita wchodzi w atmosferę i w większości się spala. Czas życia zależy od początkowej wysokości, kształtu i aktywności słonecznej.
Litera „U” oznacza jednostkę. Pierwsze CubeSaty wystrzelono w 2003 roku. Jednym z ich największych osiągnięć jest umożliwienie uczelniom budowy satelitów i nauczania inżynierii przez prawdziwe misje.
