Pallas: niezwykle nachylona orbita
Pallas, odkryta w 1802 roku jako druga planetoida, jest trzecim co do wielkości ciałem pasa głównego. Jej orbita jest nachylona o około 35°, powierzchnia gęsto pokryta kraterami, a żadna sonda dotąd jej nie odwiedziła.
Najważniejsze informacje
- Średnica
- Około 513 km
- Średnia odległość od Słońca
- 2,77 au
- Okres obiegu
- 4,62 roku
Jeśli większość orbit planetoid przypomina płytę, Pallas przecina ją po torze nachylonym o około 35°. Druga odkryta planetoida i trzecie co do wielkości ciało pasa głównego ma powierzchnię pełną kraterów niczym piłka golfowa, ale nie odwiedziła jej jeszcze żadna sonda.
Druga odkryta planetoida
Po odkryciu i zgubieniu Ceres w 1801 roku Gauss obliczył jej orbitę. Podczas poszukiwań Wilhelm Olbers znalazł nad Bremą kolejny poruszający się punkt 28 marca 1802 roku. Nazwano go Pallas od Pallas Ateny. Początkowo obiekt nazywano planetą, lecz później dołączył do rosnącej populacji planetoid.
Niezwykle nachylona orbita
Pallas krąży średnio 2,77 au od Słońca i wykonuje pełny obieg w 4,62 roku. Nachylenie 35° i mimośród około 0,23 sprawiają, że przecina pas główny pod nietypowymi kątami. Duże prędkości zderzeń mogą wyjaśniać zniszczoną powierzchnię, a nachylenie czyni wizytę sondy kosztowną pod względem paliwa.
Pierwotne wnętrze?
Pallas, typowy przedstawiciel klasy B, zawiera uwodnione krzemiany, ma albedo około 0,14 i lekko niebieskawe widmo. Średnica wynosi około 513 kilometrów, a gęstość około 2,9 g/cm³. Obiekt może zachowywać pory i mógł nigdy nie stopić się ani całkowicie zróżnicować. Skalisty środek, uwodnione warstwy i stary regolit są wnioskami, a nie bezpośrednimi pomiarami.
Gwałtowna historia zderzeń
Pallas obraca się w ciągu 7,8 godziny, a nachylenie osi około 84° powoduje skrajne pory roku. Obserwacje VLT/SPHERE opublikowane w 2020 roku ujawniły gęste pokrycie kraterami; kratery szersze niż 30 kilometrów zajmują co najmniej 10% powierzchni. Jasna plama na południu może być solą, co sugerowałoby dawną aktywność związaną z wodą. Powtarzające się uderzenia pomagają też wyjaśnić nieregularny kształt.
Dlaczego nie przyleciała tam żadna sonda?
Zmiana nachylenia orbity wymaga dużej zmiany prędkości i znacznej ilości paliwa, często większej niż dotarcie do Ceres lub Westy. Pomóc mogłyby asysty grawitacyjne i wydajny napęd elektryczny. Dokładne pomiary grawitacji, składu i kształtu pozwoliłyby rozstrzygnąć, czy Pallas jest zróżnicowaną protoplanetą, czy porowatym pierwotnym ocaleńcem.
Jedna z wielkiej trójki pasa głównego
Ceres, Westa i Pallas skupiają razem ponad połowę masy pasa; udział Pallas wynosi około 7%. Dawn zbadała pierwsze dwa obiekty, pozostawiając Pallas jako nieodwiedzone archiwum powstawania planet.
