Kosmiczny Teleskop Hubble’a (HST)
Hubble to amerykańsko-europejski teleskop kosmiczny NASA i ESA, wystrzelony w 1990 roku ponad ziemską atmosferę do obserwacji gwiazd, galaktyk i odległego Wszechświata. Astronauci odwiedzili go pięć razy, naprawiając i modernizując instrumenty tego samego obserwatorium.
Najważniejsze informacje
- Operator
- NASA / Space Telescope Science Institute / ESA
- Od
- 1990
- Przeznaczenie
- Astronomia w ultrafiolecie, świetle widzialnym i bliskiej podczerwieni; badania gwiazd, galaktyk i ewolucji Wszechświata
Co może zobaczyć z kosmosu teleskop wielkości autobusu szkolnego? Od ponad trzydziestu lat Hubble pokazuje narodziny gwiazd, odległe galaktyki i zmieniające się burze na Jowiszu.
Zbudowany wspólnie przez NASA i ESA oraz nazwany na cześć Edwina Hubble’a, wystartował na pokładzie promu Discovery 24 kwietnia 1990 roku. Działa na niskiej orbicie okołoziemskiej na wysokości około 540 kilometrów.
Dlaczego umieszczono go w kosmosie?
Turbulencje atmosfery sprawiają, że światło gwiazd drży, a sama atmosfera blokuje część ultrafioletu i podczerwieni. Ponad nią Hubble uzyskuje wyraźniejsze, stabilniejsze obrazy bez chmur.
Zwierciadło główne o średnicy 2,4 metra zbiera światło ultrafioletowe, widzialne i bliską podczerwień. Centrum Goddarda NASA obsługuje teleskop, a Space Telescope Science Institute planuje obserwacje i przetwarza dane.
Co sfotografował?
Hubble bada pogodę planet, narodziny i śmierć gwiazd, odległości galaktyk oraz materię wokół czarnych dziur. Długie ekspozycje powoli zbierają słabe światło zamiast wykonywać zwykłe migawki.
W 1995 roku sfotografował Filary Stworzenia: zimny gaz i pył tworzące nowe gwiazdy w Mgławicy Orzeł M16. W tym samym roku przez około dziesięć dni obserwował pozornie pusty fragment nieba, tworząc Głębokie Pole Hubble’a i ujawniając tysiące odległych galaktyk.
Czy kolory Hubble’a są prawdziwe?
Część przypomina barwy widziane przez oczy, inne łączą przypisane kolory z różnych pasm długości fali. Podobnie jak mapa temperatury ujawniają one gazy, temperatury i struktury, a nie służą przypadkowemu kolorowaniu.
Optyka korekcyjna uratowała teleskop
Po starcie aberracja sferyczna zwierciadła głównego powodowała większe rozmycie niż oczekiwano. W 1993 roku astronauci zainstalowali optykę korekcyjną COSTAR i nowe instrumenty z własną korekcją. Do 2009 roku pięć misji serwisowych promów wielokrotnie odnawiało obserwatorium.
.jpg?uselang=pl){kind=link}
